Nadzieją jest to, co obrasta w piórkai przysiada na krawędzi jaźni– i nuci krzepiące melodie– bez słów i bez przystanków…Najsłodziej brzmi wśród zawieruch– nie płoszą jej serie ulewi frunie na małych skrzydłach– tak ciepło przy niej się czuję…Zza oceanów obcości, przez skutelodem powierzchnie i – ze skrajnościw skrajność – nawet gdy głoduje,nie wydziobie mi choćby okruszka.
“Hope” is the thing with feathers —That perches in the soul —And sings the tune without the words —And never stops — at all —And sweetest — in the Gale — is heard —And sore must be the storm —That could abash the little BirdThat kept so many warm —I’ve heard it in the chillest land —And on the strangest Sea —Yet — never — in Extremity,It asked a crumb — of me.